Nele in Ecuador
The sun is shining, the weather is sweet,
Make you want to move your dancing feet.
B. Marley (via thedarknessaroundthesun)
18-19-20-21-22 mei

18 mei

In de voormiddag heb ik wat gewerkt voor mijn bachelorproef, volgende donderdag overlegmoment met promotor en collega’s.
In de namiddag gingen Fiona, Heleen, Lore en ik naar Malécon del Salado. We waren te vroeg afgestapt van de bus en besloten dat het stadion van Barcelona een bezoek waard was. Er zijn 2 belangrijke ploegen in Guayaquil: Barcelona en Emelec. Daarna wandelden we verder. In de mangroven leefden heel veel daklozen. Toen een kerel stopte om te zeggen dat we een bepaalde brug niet over mochten gaan en nog enkele buschauffeurs tekens maakten om ervoor te zorgen dat we de brug niet zouden oversteken voelden we ons toch niet echt veilig. Het was er wel heel gezellig. In het terugkeren opnieuw heel veel bezorgdheid van lokalen om die en die bus niet te nemen en een taxi te nemen. Maar taxi’s zijn dan ook niet te vertrouwen… We namen gewoon opnieuw bus 127 en alles verliep vlot.

Thuisgekomen maakten we ons klaar om naar het circus te gaan met onze vriendjes uit de wijk. Het was een authentiek, gezellig circus dus we hadden er wel enige verwachtingen van. Er zaten zo’n 40 kinderen in de circuszaal en zo’n 15 volwassenen. Die verwachtingen konden helaas helemaal niet vervuld worden. Het was barslecht. De clowns waren grof, seksistisch, brutaal en leerden de kinderen echt slechte manieren. Het ging vooral over stank, borsten, seks,…  De acrobaten waren schaars geklede tienermeisjes die gevaarlijke dingen uithaalden, zoals met het hoofd aan een touw hangen en dan ronddraaien. Dan moesten er enkele jongetjes naar voren gaan en verplicht hun hemd uitdoen. Ze moesten de clown nadoen en vulgaire danspasjes doen. Het slotstuk was een toneeltje zonder inhoud, maar doordat ze zo hun best deden om gehandicapten, travestieten  en dergelijke na te doen weerklonk er heel wat gelach in de tent. Op een bepaald moment werd ik letterlijk naar voren getrokken. Ik hoopte op een leuke goocheltruc maar neen, er werd naar mijn leeftijd, naam, eventuele kinderen, … gevraagd. Er ging een mannelijk persoon voor me gezocht worden. Toen ik duidelijk maakte dat ik helemaal niemand hoefde en dat niet nodig was, ging ik vlug naar mijn plaats terug. Op het einde hebben we redelijk duidelijk gemaakt dat het ons niet echt gesmaakt had.

S’ Avond een dansfeesje in de casita voor Sanne haar verjaardag. Frietjes, hapjes en muziek, zalig!

19 mei

S’ Morgens vertrek naar de haciënda. Dat is een project van ‘Eslabon Social’ waar er heel wat geteeld wordt. We gingen met 11 personen in 1 auto. De laadbak zat helemaal vol, supergezellig. Na een hobbelige, hete, langdurende rit kwamen we Sebastian en zijn buur tegen die ons het laatste stuk vergezelden. Een deel ging te paard verder. Ik kreeg Yona, een mooie, witte hengst.  Het laatste stuk naar de haciënda was heel mooi en spannend, want er was een wilde hengst die telkens tot bij ons kwam en onze paarden deed steigeren. Sebastian en de buur moesten voortdurend met stenen gooien. Op de haciënda was het heel mooi en we hielden er een barbecue. Erg lekker. Nadien besloten Heleen en ik te gaan zwemmen in de vijver tussen de bananenbomen. Sebastian vergezelde ons, omdat het vol zit met slangen en dus heel gevaarlijk is. Het water was wat vies (vol met beesten), maar aangenaam warm.

20 mei
Lore, Heleen, Fiona en ik vertrekken naar Playas. Dat is het dichtstbijzijnde strand van Guayaquil waar het in het weekend druk is. We namen een van de eerste hotelletjes en gingen meteen op zoek naar eten. We besloten een soort eet-toch te maakten waarbij we telkens gebruik moesten maken van een moto-taxi. We aten heerlijke empanadas, taart en ijs. Daarna gingen we naar het strand. We maakten een grote wandeling tot ik in glas trapte. Na een kwartier verminderde de pijn en genoten we van enkele heerlijke cocktails en het uitzicht. Ik vroeg er een mes voor mijn voet maar kreeg het glas er moeilijk uit. 2 vrouwen probeerden het ook maar raadden me aan naar het lokale ziekenhuis te gaan. Het was een heel eenvoudig ziekenhuis waar de wachtzaal vol zat met gehand boeide kerels die veel interesse in ons toonden. Ik mocht vlug aan de beurt en werd heel goed ontvangen door een jonge dokteresse. Ze kwam met een grote spuit af om mijn voet lokaal te verdoven en zo het glas eruit te kotteren. Als er iets is waar ik echt schrik van heb, is het een spuit krijgen. Maar ik ben flink geweest. Het gebeurde allemaal snel en voor we het wisten zaten we alweer op een toffe mototaxi richting centrum. We aten opnieuw overheerlijke empanadas en frietjes. ‘Snachts zit Playas vol (!) met een soort van grote sprinkhanen die ook kunnen vliegen. Ik dacht dat het een plaag was, maar blijkbaar is dat normaal na het regenseizoen. S’ Nachts zat onze kamer er ook vol van. Heel gezellig. Af en toe sprong Heleen recht en gilde als ze een beest voelde. Grappig. Op een bepaald moment werden bepaalde beesten op de zolder ook wakker want amai, ik dacht op een bepaald moment dat er stukken plafond naar beneden zouden komen. Zoveel lawaai. De nacht was dus allesbehalve eenzaam.

21 mei

Vroeg opstaan om een taxi richting Puerto Morro te nemen. Heel arm dorpje, behalve het haventje waar het toeristisch is en waar de regering duidelijk veel geld in pompt om het op te smukken. Daar kun je met gidsen de boot nemen door de mangroven en dolfijnen spotten die er op zoek gaan naar eten. We konden om 11u samen met een bende Hollanders mee dus besloten we om eerst een wandeling door het dorpje te maken. Heel veel povere huisjes, kinderen die niet naar school gaan, … Om 11u konden we de boottocht starten. We zagen heel veel dolfijnen, erg leuk.
Na de boottocht namen we het busje terug naar Playas waar we onze zak maakten, het povere hotel verlieten en het strand opgingen. Heleen en ik namen een duik in het warme water. De golven zijn er enorm krachtig en zeer dicht bij het strand. We lieten de golven ons bestormen. Het was echt zaaaaaalig! Na afscheid te nemen van de Pacifische Oceaan namen we de bus richting Guayaquil.

Toen we terug in de wijk waren kwamen we Jerson en zijn grootmoeder tegen die ons uit nodigden om cake te komen eten. Jerson is een 7-jarig jongetje van in de zwemles. Onderweg hoorden we een vrouw half tegen zichzelf, half tegen ons zeggen ‘wanneer komen ze eens naar de kerk’.  
De taart was superlekker. Hun huisdieren zijn een aap (Jonathan) en een kip. De huizen zijn hier meestal half afgewerkt. Telkens ze wat geld hebben, werken ze verder aan hun huis en daar gaat enorm veel tijd over.

22 mei

Kamer schoonmaken, zak maken, afscheid nemen en vanavond opstijgen richting Madrid om morgenavond in Zaventem te komen.

Ik ben enorm blij dat ik deze ervaring heb mogen meemaken en de kans ertoe gekregen heb!

14-15-16-17 mei

14 mei
Voorbereiden. Artevelde-documenten opstellen. En dan joepie, de Engelse les! Jammer genoeg wel de laatste… Ik zal ze missen! Er wordt een examen gegeven. Genesis haalt 90%, Israel en Leonidas 80% en Byro haalt (met veel hulp) 70%. Byro is 13 jaar en gaat niet meer naar school. Hij heeft veel aandacht nodig, maar hij heeft een peperkoeken hartje.  Nadien krijgt iedereen een ‘attest’ van de gevolgde Engelse lessen, cola en cake en we nemen afscheid.
Fiona en ik maken een wijze beslissing om in de wijk eens mee te doen aan de dansles. Het was een soort zumba-les met loeiharde muziek, wat het enorm aanstekelijk maakte. Bij temperaturen van 30°C constant shaken… zweten maar! Het was zalig. Meer van dat! Jammer genoeg is het tijdstip niet zo ideaal.

15 mei
Collegio! Ze zijn hier al een week de riolering aan het aansluiten op dat van de straat en vandaag stroomt er geen water meer uit de kraan. Koken wordt dus moeilijk. S’ Avonds gaan we eten in de wijk. Het wordt rijst, scampis en groentjes. Scampi’s kun je hier, naast kip, overal eten.

16 mei
It’s 6 o’clock, time to get up!
Oja! We komen toe op school en er is geen meer leerkracht voor het tweede jaar sinds het begin van deze week. Hierdoor springt Carlos, de leerkracht die normaal op woensdag computerlessen geeft, in. Het tweede jaar is … hoe zal ik het omschrijven…  vermoeiend. Ze zijn met bijna 40 en er zitten enkele onhandelbare kinderen in. Zo is er een tweeling die niet luistert. Met de nadruk op ‘niet’. Soms verlaten ze de klas en lopen ze vrij in de school rond. Als je ze haalt, maken ze er een spel van en lopen ze weg dus dat is geen optie. De leerkrachten zitten met hun handen in het haar en de ouders worden soms opgebeld.
Carlos vraagt wat we zullen doen en ik had toevallig sprookjesverhalen mee. Ik besloot om roodkapje voor te lezen. De klas viel goed mee en buiten de vele accentfouten en dergelijke was het blijkbaar goed verstaanbaar. Daarna was het tijd voor wat woorden te leren schrijven en wiskunde oefeningen te maken. Sommige leerlingen hebben geen boek (ouders kopen het niet) waardoor ze niets om handen hebben en … lastig zijn. Sommige kinderen hebben zelfs geen potlood of stylo bij. Eigenlijk is het een kunst om oefeningen uit te vinden die iedereen kan maken, zowel in het werkboek, als in een gewoon schrift.
Sommigen werken enorm goed mee en als je bevestiging geeft, zie je ze stralen. Volgens mij krijgen de kinderen hier niet genoeg/ geen bevestiging. Er wordt vaak gezegd dat ze slecht en stout zijn, maar als ze dan eens flink werken, wordt er niets over gezegd. Jammer, kansen worden verkeken!
Na de speeltijd gaf ik Ciences Naturalis in het zesde jaar. Het onderwerp was de geologische kringloop. Daarna ging ik langs in het eerst, bij Lore, om nog een verhaaltje voor te lezen. Amai dat doe ik zo graag. Het werd Peter Pan. Na het verhaaltje deden we allemaal Peter Pan na en vlogen we doorheen de klas. Ik had hun allemaal mee tot ik zei dat ze vannacht allemaal zouden kunnen vliegen in hun slaap. Geen reacties.

Na de school richting Rio Centro om foto’s af te drukken en daarna spelnamiddag. We spelen verschillende spelletjes tot plots een camion stopt naast het plein en balken begint uit te laden. Er wordt een circus opgesteld voor het weekend, joepieeee! We helpen even uitladen en doen dan verder met de spelletjes. We hadden een soort reis-rond-de-wereld-spel uitgewerkt waarbij de kinderen telkens een puzzelstukje meer kregen per thema (muziek – eten – dieren - …) die ze dan bij het juiste continent moeten leggen. Een moeilijk opgave blijkbaar, want de wereldkaart zelf herkennen ze niet.
Na de spelnamiddag koken Fiona en ik. We hebben hier een beurtrol. We maken enerzijds rijst en quinoa en anderzijds een saus op basis van room en kokos, vele groentjes en scampis. Het heeft me gesmaakt!

17 mei
Op naar de laatste dag in de escuela. Donderdag is het Engelse les. De leerkracht Engels is spoorloos. We beginnen met les in het zevende jaar over inkopen doen in de groente-en fruit winkel. Daarna het vijfde jaar en dan is het al speeltijd. Daarna gaan we eerst naar het tweede jaar. Daar is gewoon helemaal geen leerkracht aanwezig. Leerlingen lopen er over de banken. Het is enorm moeilijk om de klas stil te krijgen, Heleen en ik besluiten om het nogmaals over roodkapje te hebben en wat Engelse woorden bij te leren. We laten ze een bos, een wolf, … tekenen en de Engelse woorden erbij te schrijven. De kinderen zijn dan ook nog maar zo’n 5 à 6 jaar.
Daarna naar het vierde. Dat vind ik het minst leuke jaar. Ze werken er niet goed mee. Het zesde echter werkt wel heel goed mee. Het meest storende aan de school is de geluidsoverlast. Leerlingen vooraan een dialoogje laten doen is haast onmogelijk. Vanaf de derde rij hoor je ze gewoon niet meer.  Eigenlijk moet je er als leerkracht praktisch constant roepen. Ik voel het dan ook aan mijn stem. We nemen afscheid van de leerkrachten, de school en de kinderen. We krijgen vel e knuffels en de leerlingen willen duidelijk dat we terugkomen.

 Daarna keren we huiswaarts en bereiden we ons voor op de allerlaatste zwemles.
De kinderen hebben veel vooruitgang gemaakt, maar helemaal perfect solo zwemmen lukt nog niet. De periode is volgens mij te kort om helemaal alleen te leren zwemmen. Van Pauline, Mauricio en Juan Carlos krijgen we elk cadeautje. We nodigen enkele kinderen uit om ons morgen te vergezellen naar het circus. Ik kijk er naar uit!

11-12-13 mei

11 mei
13u – vertrek richting het noorden, We overnachten in Zumbahua. S ’Avonds besluiten we een karaokebar binnen te stappen. En ja, er zijn Engelstalige liedjes, woehoew! Lore en ik laten ons volledig gaan. Ik voel me weer op en topppie, hoera!

12 mei
Bezoek aan het kratermeer in Quilotoa. P-R-A-C-H-T-I-G. Het is de meest westelijk gelegen vulkaan in Ecuador met een meer in. Eerst eten we er … kip met rijst (het typische gerecht). Daarna dalen we af naar het meer. Het is een steile, stoffige afdaling met een zalig uitzicht. In het terugkeren overhalen we ons om te paard naar boven te gaan. Porque no? Mijn paard, of beter, muilezel, was de rapste en stak iedereen voorbij. Als snel liepen we een eind op kop. We kwamen andere ezels tegen en Tornado (zo noemde ik mijn muilezel) steigerde. Hij was eigenwijs en maakte veel eet-pauzes. Vond ik niet erg, zo kon ik van het uitzicht genieten. Toen we weer boven waren stond den John klaar met het busje en vertrokken we richting Santo Domingo. Daar zochten we een hostel. We gingen eten en kwamen terecht in een grill-resto. Het begon tof met leuke live-muziek, maar we hebben enorm lang op ons eten moeten wachten. We aten onze brochetten op en nadien vertelde den John dat het hart, uier en dergelijke vleeswaren waren. Bedankt John!

13 mei
Gelukkig moedertjesdag! We waren vroeg uit de veren om het Tsachilavolk te bezoeken. Ze worden ook aangeduid als ‘ Los Colorados’ wat ‘roodhoofden’ betekent en verwijst naar de bloempotkapsels die met felrode achiote-verf worden ingesmeerd. Deze stam bestaat vrijwel niet meer, tenzij op stereotypische borden. Dit komt door de verwoesting van de bossen rond Santo Domingo waardoor de Tsachila gedwongen werden om hun traditionele levenswijze echter zich te laten. ‘Piedra vieja’ (zijn echte naam herinner ik me niet meer), was onze gids. Na het leren van enkele Tsachila-woorden doken we de natuur in en vertelde hij over verschillende plantensoorten. Interessant. Daarna was er een demonstratie van hoe ze hun haar zo rood maken en een dans-en muziekdemonstratie.
Daarna een lange rit terug naar Guayaquil.

7-8-9-10 mei

7 mei
Maandag is voorbereidingsdag, zodus een hele dag voorbereid voor de Engelse les in de casita, de zwemles, de lessen in het collegio en de lessen in de escuela.

De Engelse les was leuk. Enkele weken geleden beslisten we om in de groep in 2 op te splitsen. Ik begeleid de beginnersgroep. Genesis, Byro, Leonidas, Israel en Byron zijn diegene die meestal komen. Toffe gasten.

8 mei
Op 12u20 gaan we door naar het collegio. Eerst een uurtje muziekles en dan Engelse lessen. Het onderwerp is  ‘de ING-form’. De leerlingen zijn goed mee en er is een leuke klassfeer. Samen met Lore observeer ik een uur Ciencias Naturalis waarbij de Jacky Lafon opnieuw lesgeeft. ‘Lesgeven’ is een groot woord, ze dicteert zinnen vanuit het boek en de leerlingen moeten alles overschrijven in hun schrift. In de speeltijd krijgen de leerlingen nog een preek. Het kwam erop neer dat de leerlingen allemaal door en door slecht zijn en niet willen bijleren.

9 mei
Na 2 slapeloze nachten met koorts en hoofdpijn beslis ik om in m’n bed te blijven liggen. In de namiddag is er spelnamiddag en ik kijk toe.

10 mei
Toch mee naar school gegaan om de aandacht te verzetten. Ik was helemaal versleten na de lesdag, maar het was wel leuk. Engelse les in de lagere school. Nadien terug in mijn bed gekropen. De zwemles heb ik jammer genoeg ook moeten missen. 

4-5-6 mei

4 mei – Een weekend aan de kust! Op weg naar Crucita. Daar eten we overheerlijk en nadien besluiten we een barretje op te zoeken.  Er staat een keyboard, een gitaar en een microfoon. De 3 bandleden beginnen eraan en het ‘concertje’ trekt op niets. Hun 3 poepzatte liefjes en tevens ook de enige anderen in het barretje zijn de enigen die dansen. Algauw besluit de groep ermee op te houden en dat zet Hilde en ik aan het dansen. Hoewel de boxen kapot waren en de klank op niets trok, was het leuk. Nadien nog een korte duik in de mooie zee en slapen maar.

5 mei – Op weg naar Bahia de Caraquez. Zoals de naam het zegt is er een grote baai. Daar komen ook 2 stromingen samen, de Humboldtstroom en de equatoriale stroom. Het is zo’n 10 jaar geleden ook uitgeroepen tot eco-stad omwille van de milieuvriendelijke scampikwekerijen.
Daar vroegen we aan een lokale visserman om ons over te zetten. In de baai ligt ‘Isla Corazon’, een eiland dat bestaat uit mangrovebossen. Het eiland is beschermd en je kunt er enkel naartoe met een gids. Dus kregen we de zeer enthousiaste gids Luciano met ons mee. Na het bekijken van een leerrijke video kropen we in de bootjes en voeren we naar het eiland. Op het eiland leeft 1 van de 5 grote populaties van fregatvogels. Coole beesten. Maar ze stinken enorm aangezien hun veren water opnemen en ze zich dus niet kunnen wassen. Als ze toch in het water vallen, dan gaan ze dood.
De tocht door de mangroven was echt de moeite. Overal zag je nestjes van de fregatvogels en heel veel kuikentjes. De geluiden waren ook echt magnifique. Verder konden we ook krabben zien, zwarte en rode.
Toen we terug aan land waren en iets gegeten hadden, reden we door naar Canoa. Een hippiestadje, maar in een minder ver toeristisch stadium dan Montañita, dat duidelijk overzadigd is. De hostelletjes zijn er ook echt heel leuk, in hout, met hangmatten, uitzicht op zee, … Terwijl de anderen een strandwandeling maakten, namen Lore en ik een zalig duik in de Stille Oceaan.
s ’Avonds gingen we even uit, dronken wat cocktails en dansten salsaaa.

6 mei
We stonden op tijd en stond op om te gaan…. Suuuurfen!!! Ik had koorts gehad die nacht, dus ik besloot een dafalgan te nemen.  Die heeft precies goed geholpen. Lore, Sanne en ik huurden een plank en daar gingen we dan. Andere Lore en Heleen gingen de uitdaging ook aan en namen hun eerste les. De golven waren iets minder krachtig dan in Montañita, ideaal dus. Het ging bijzonder goed van mij, ik heb er veel kunnen opstaan. Echt zo zo zo zoo tof om te doen. Toen we uitgeteld waren maakten we onze zakken en kropen in het busje. Den John bracht ons opnieuw veilig naar de Casita en het weekend zat er alweer op.